Օրերս Թբիլիսիում նկարահանումներ ունեցա հայտնի ավետարանիչ Կարլ-Գուստավ Սեւերինի հետ: Մենք զրուցեցինք մի շարք հետաքրքիր թեմաների շուրջ, մասնավորապես` ինչ է իրենից ներկայացնում եկեղեցին, ինչու Կարլ-Գուստավը, լինելով հանրաճանաչ ավետարանիչ, այդպես էլ չհիմնեց իր ծառայությունը եւ հավատարիմ մնաց հովիվ Ուլֆ Էկմանի տեսիլքին: Ես հարցրեցի նրան, թե ինչպես է դաստիարակել իր երեխաներին, որ նրանք բոլորն էլ ներկայումս ոչ միայն եկեղեցում են, այլեւ ջանասիրաբար ծառայում են Աստծուն: Կարլ-Գուստավը պատմեց նաեւ Թբիլիսիում իր ծառայության ժամանակ մի վրացի տղայի բժշկության մասին, ով ուռուցք էր ունեցել, եւ բժիշկները հույս չէին տվել, որ կառողջանա, սակայն Աստված նրան լիովին բժշկեց: Փառք մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսին:
Նկարահանում տեղի ունեցավ նաեւ Վրաստանի Հոգեգալստական եկեղեցիների միության ավագ եպիսկոպոս Օլեգ Խուբաշվիլու հետ: Օլեգ եղբայրը պատմեց, թե ինչպես է 1914 թվականին Վրաստանում սկզբնավորվել հոգեգալստական շարժումը, ինչ հալածանքների եւ փշոտ ճանապարհի միջով են իրենք անցել: Մենք նկարահանեցինք նաեւ այն նկուղը, որտեղ խորհրդային տարիներին իրենք անցկացրել են եկեղեցական ծառայությունները:
Հովիվ Օլեգ Խուբաշվիլու հրավերով այսօր առավոտյան ծառայություն անցկացրեցի Հոգեգալստական եկեղեցում, որին ներկա էին Թբիլիսիի բոլոր հոգեգալստական եկեղեցիների ներկայացուցիչները: Այնքան հրաշալի է, որ Վրաստանում ունենք հավատքով եւ սիրով լցված քույր-եղբայրներ:
Օրինակ` հեթանոս կինը զարմացրեց Հիսուսին: Նա խնդրեց, որ Հիսուսը բժշկի իր դիվահար դստերը, բայց Տերն ասաց, որ արժան չէ երեխաների հացը շներին տալ: Սակայն վիրավորվելու փոխարեն այս կինը խոնարհությամբ պատասխանեց, որ շներն էլ սեղանի տակ օգտվում են երեխաների փշրանքներից: Հիսուսը զարմացավ կնոջ հավատքի վրա` ասելով. «Ով կին, մեծ է քո հավատքը, քեզ լինի ինչպես դու ցանկանում ես»: Հիսուսին զարմացրեց նաեւ պատանին, որն իր ունեցած ձուկը եւ հացը զոհեց հինգ հազարից ավելի մարդ կերակրելու համար: Աստծուն զարմացրեցին նաեւ Աբելը, Նոյը, Աբրահամը, Իսահակը եւ այլ աստվածաշնչյան հերոսներ: Ես կոչ արեցի, որ նրանց օրինակով մենք էլ զարմացնենք Տիրոջը մեր հավատքով եւ հնազանդությամբ:
Ինձ շատ դուր է գալիս Հովհաննես Մկրտիչը: Կարդալով Ավետարանները` չես ասի, որ նա նորաձեւ մարդ էր կամ մտահոգված էր, թե ինչ կմտածեն ուրիշներն իր մասին: Խոսքն ասում է, որ նա հագնում էր ուխտի բրդից հանդերձ, չէր խմում գինի եւ ուտում էր մարախ ու վայրի մեղր: Սակայն Հովհաննես Մկրտիչը մեկն էր, ով նախապատրաստում էր ժողովրդին Տիրոջ հետ հանդիպմանը: Բազմությունները գալիս էին նրա մոտ եւ Հորդանանում մկրտվում` խոստովանելով իրենց մեղքերը: Այսօր մեր առջեւ իր ողջ սրությամբ դրված է այդ նույն հարցը` ինչ ենք մենք անում, որպեսզի մարդկանց պատրաստ ենք Տեր Հիսուս Քրիստոսի գալստյանը:
Այսօր կեսօրին հանդիպում ունեցա Վրաստանի եւ Հայաստանի շուրջ 100 հովիվների հետ: Ես խոսում էի այն մասին, որ հովվական ծառայությունն այն ծառայությունն է, որն ամենաշատն է հարձակումների ենթարկվում: Մենք ապրում ենք մի ժամանակաշրջանում, երբ հովիվների ծառայությունը ձեռք է բերել չափազանց կարեւոր նշանակություն: Նշեցի, որ հովիվներն աշխատում են մարդկանց հետ, ինչի կարիքն այսօր շատ է զգացվում: Իրականությունն այն է, որ մարդիկ դավանում են, որ իրենք քրիստոնյա են, սակայն նրանց միտքը նորոգված չէ, ինչի պատճառով իրենց թույլ են տալիս քրիստոնյային անվայել վարքուբարք:
Ես ասացի, որ ամենաշատը սիրում եմ կարդալ Աստվածաշնչի այն հատվածները, որոնք վերաբերում են հովիվներին, հատկապես, երբ Աստված հանդիմանում է հովիվներին: Ինչու, որովհետեւ այդ խոսքերի լույսի ներքո կարողանում ես քննել քո ծառայությունը եւ սխալներ գտնելու դեպքում շտկել դրանք; Այդպիսի հայտնի գլուխ է Եզեկիել 35-ը, որտեղ Տերն ասում է, որ հովիվները հոտն արածեցնելու փոխարեն իրենց անձն են արածեցնում, որ տկարներին չեն ուժեղացնում, հիվանդին չեն բժշկում, մոլորվածին ետ չեն բերում, կորածին չեն որոնում, խստությամբ եւ բռնությամբ են տիրում հոտի վրա: Ես հորդորեցի հովիվներին` միշտ իրենց աչքի առջեւ պահել այս խոսքերը եւ ջանք չխնայել իրենց վստահված Աստծո հոտին խնամք տանելու համար:
Երեկոյան ես քարոզեցի քաղաքի կենտրոնում գտնվող գլխավոր մշակութային դահլիճներից մեկում, որտեղ հավաքված էին 1000-ից ավելի ծառայողներ: Պատգամի թեման էր «Ինչ ենք անում, երբ Աստված լռում է»: Եսայի 54:7-ն ասում է. «Մի փոքր վայրկյան քեզ թողեցի, բայց մեծ ողորմություններով քեզ պիտի ժողովեմ»: Մենք տեսնում ենք, որ ինչ-որ պահ Աստված Դավթին թողեց, եւ ինչ արեց նա. մեղք գործեց` աչք դնելով Ուրիայի կնոջը: Սակայն Դավիթն ապաշխարող սիրտ ուներ, նա զղջաց իր արարքի համար, եւ դա լավ դաս եղավ նրա ողջ կյանքի ընթացքում: Մենք կարող ենք նկատել, որ հետագայում նույնպես լինում են «մի փոքր վայրկյաններ», որ Տերը թողնում է Դավթին, ու նրա շուրջը փոթորիկներ են սկսվում, բայց նա այլեւս մեղք չի գործում Տիրոջ առաջ:
Այսօր մեր առջեւ հարց է դրված` երբ Տերը մի պահ թողնում է մեզ, ինչ ենք մենք անում: Մի բան պետք է հաստատ որոշենք, որ այդ ժամանակ պետք է մնանք եւ սպասենք այնտեղ, որտեղ Տերը թողել է մեզ, եւ Նա անպայման կվերադառնա ու կխոսի մեզ հետ: Երբեմն ինչ-որ բաներ ենք անում, բայց հարց չենք տալիս, արդյոք Աստված դա ցանկանում է, թե ոչ: Չէ որ մենք աղոթում ենք. «Թող Քո կամքը լինի երկրի վրա, ինչպես երկնքում է»: Մատթ. 24:46-ում ասվում է. «Երանի այն ծառային, որ երբ նրա Տերը գա, նրան այնպես անելիս գտնի»: Այստեղ խոսքն այն մասին է, որ մենք` որպես Աստծո ծառաներ, պետք է ոչ թե մեր ցանկությունները կատարենք կամ այն, ինչը մենք ճիշտ ենք համարում, այլ` Տիրոջ կամքը: 
Մատթ. 25-րդ գլխում կարդում ենք տասը կույսերի մասին առակը: Ասվում է, որ երկնքի արքայությունը նման է տասը կույսերի, որ իրենց լապտերները վերցրեցին եւ դուրս եկան փեսային դիմավորելու: Նրանցից հինգն իմաստուն էին, հինգը` հիմար: Իմաստուններն իրենց լապտերների համար ձեթ վերցրեցին ամանների մեջ, մինչդեռ հիմարներն այդպես չարեցին: Այստեղձեթը խորհրդանշում է Աստծո օծությունն ու զորությունը: Շարունակության մեջ մենք տեսնում ենք, որ երբ փեսան ուշացավ, բոլորը թմրեցին եւ քնեցին, այդ թվում նաեւ իմաստուն կույսերը, մինչդեռ Աստծո Խոսքը պատվիրում է մեզ չքնել, այլ արթուն լինել եւ հսկում անել: Առակից հասկանում ենք, որ երբ փեսան ուշանում է, ոմանք օծությամբ են քնում, ոմանք` առանց օծության:
Այնուհետեւ կեսգիշերին աղաղակ եղավ. “Ահա, փեսան գալիս է, դուրս եկեք նրան դիմավորելու”: Երբ ես քննում էի այս առակը, ինձ մոտ հարց ծագեց, իսկ ով էր նա, որ գիշերվա կեսին արթուն էր եւ աղաղակում էր: Հասկացա, որ դա արթնության մեջ քայլող եկեղեցին է, որն ամենուր ավետում է Տիրոջ գալուստը: Ես խորապես համոզված եմ, որ այսօր պետք է ավելի, քան երբեւէ լսելի լինի եկեղեցու ձայնը: Նա պետք է աղաղակի մեղքի եւ անօրենության դեմ, պետք է աղաղակի, որ արհեստական վիժեցումը, թմրադեղերը, արբեցողությունը, բաժանությունները եւ սրանց նման բաները չարիք են: Աստված փրկարար օղակը չի տվել որպես զարդ, այլ` որպես մարդկանց փրկելու միջոց: Այսօր եկեղեցու ձայնը այն փրկարար օղակն է, որով Տերը կամենում է հասնել ազգերին:
Երեկ եկեղեցում մեկնարկ տրվեց եռօրյա պատանեկան կոնֆերանսին: Սա հրաշալի հնարավորություն է, որ պատանիները վերապրեն Աստծո ներկայությունը, լցվեն Աստծո Խոսքով, որոշում կայացնեն ”ոչ” ասել մեղքին եւ “այո” ասել Տիրոջ կամքին:
Այսօր հանդիպում ունեցա Գերմանիայից ժամանած հիասքանչ ծառայողի` M107 միսիայի ղեկավար Պետեր Վիխմանի հետ: Նա Աստծուց մարգարեական ուղերձներ էր ստացել. մեկն իմ անձնական կյանքի համար էր, մյուսը` Հայաստանի վերաբերյալ: Հայաստանի մասին ուղերձում ասվում էր, որ սկսվում է մեծ արթնություն, բայց դրան պետք է նախորդի մի բան, որ եկեղեցիները սիրով լցվեն միմյանց հանդեպ: