Այսօր կեսօրին հանդիպում ունեցա Վրաստանի եւ Հայաստանի շուրջ 100 հովիվների հետ: Ես խոսում էի այն մասին, որ հովվական ծառայությունն այն ծառայությունն է, որն ամենաշատն է հարձակումների ենթարկվում: Մենք ապրում ենք մի ժամանակաշրջանում, երբ հովիվների ծառայությունը ձեռք է բերել չափազանց կարեւոր նշանակություն: Նշեցի, որ հովիվներն աշխատում են մարդկանց հետ, ինչի կարիքն այսօր շատ է զգացվում: Իրականությունն այն է, որ մարդիկ դավանում են, որ իրենք քրիստոնյա են, սակայն նրանց միտքը նորոգված չէ, ինչի պատճառով իրենց թույլ են տալիս քրիստոնյային անվայել վարքուբարք:
Այսօր Աստված լավ հովիվների կարիք ունի, եւ այդպիսի հովիվներ իրականում կան, սակայն մարդիկ հաճախ չեն պատկերացնում, թե հովիվ դառնալու ճանապարհին նրանք ինչերով են անցել եւ ինչ գին են վճարել: Երբեմն հավատացյալները տեսնում են հովիվների գրասենյակները, մեքենաները, ծառայությունները եւ ցանկություն են ունենում դառնալ հովիվ` չգիտակցելով, որ դա շատ փշոտ, դժվարին եւ մեծ գին պահանջող ճանապարհ է: Ընդ որում, եթե մեկն առանց կոչում ունենալու ձգտում է հովիվ դառնալ, այդ ծառայությունը նրա համար կարող է շատ տանջալից լինել: Վերջ ի վերջո, Աստված է կանչում եւ օծում մարդուն հովվական ծառայության համար:
Ես ասացի, որ ամենաշատը սիրում եմ կարդալ Աստվածաշնչի այն հատվածները, որոնք վերաբերում են հովիվներին, հատկապես, երբ Աստված հանդիմանում է հովիվներին: Ինչու, որովհետեւ այդ խոսքերի լույսի ներքո կարողանում ես քննել քո ծառայությունը եւ սխալներ գտնելու դեպքում շտկել դրանք; Այդպիսի հայտնի գլուխ է Եզեկիել 35-ը, որտեղ Տերն ասում է, որ հովիվները հոտն արածեցնելու փոխարեն իրենց անձն են արածեցնում, որ տկարներին չեն ուժեղացնում, հիվանդին չեն բժշկում, մոլորվածին ետ չեն բերում, կորածին չեն որոնում, խստությամբ եւ բռնությամբ են տիրում հոտի վրա: Ես հորդորեցի հովիվներին` միշտ իրենց աչքի առջեւ պահել այս խոսքերը եւ ջանք չխնայել իրենց վստահված Աստծո հոտին խնամք տանելու համար:
Երեկոյան ես քարոզեցի քաղաքի կենտրոնում գտնվող գլխավոր մշակութային դահլիճներից մեկում, որտեղ հավաքված էին 1000-ից ավելի ծառայողներ: Պատգամի թեման էր «Ինչ ենք անում, երբ Աստված լռում է»: Եսայի 54:7-ն ասում է. «Մի փոքր վայրկյան քեզ թողեցի, բայց մեծ ողորմություններով քեզ պիտի ժողովեմ»: Մենք տեսնում ենք, որ ինչ-որ պահ Աստված Դավթին թողեց, եւ ինչ արեց նա. մեղք գործեց` աչք դնելով Ուրիայի կնոջը: Սակայն Դավիթն ապաշխարող սիրտ ուներ, նա զղջաց իր արարքի համար, եւ դա լավ դաս եղավ նրա ողջ կյանքի ընթացքում: Մենք կարող ենք նկատել, որ հետագայում նույնպես լինում են «մի փոքր վայրկյաններ», որ Տերը թողնում է Դավթին, ու նրա շուրջը փոթորիկներ են սկսվում, բայց նա այլեւս մեղք չի գործում Տիրոջ առաջ:
Այսօր մեր առջեւ հարց է դրված` երբ Տերը մի պահ թողնում է մեզ, ինչ ենք մենք անում: Մի բան պետք է հաստատ որոշենք, որ այդ ժամանակ պետք է մնանք եւ սպասենք այնտեղ, որտեղ Տերը թողել է մեզ, եւ Նա անպայման կվերադառնա ու կխոսի մեզ հետ: Երբեմն ինչ-որ բաներ ենք անում, բայց հարց չենք տալիս, արդյոք Աստված դա ցանկանում է, թե ոչ: Չէ որ մենք աղոթում ենք. «Թող Քո կամքը լինի երկրի վրա, ինչպես երկնքում է»: Մատթ. 24:46-ում ասվում է. «Երանի այն ծառային, որ երբ նրա Տերը գա, նրան այնպես անելիս գտնի»: Այստեղ խոսքն այն մասին է, որ մենք` որպես Աստծո ծառաներ, պետք է ոչ թե մեր ցանկությունները կատարենք կամ այն, ինչը մենք ճիշտ ենք համարում, այլ` Տիրոջ կամքը: 
Մատթ. 25-րդ գլխում կարդում ենք տասը կույսերի մասին առակը: Ասվում է, որ երկնքի արքայությունը նման է տասը կույսերի, որ իրենց լապտերները վերցրեցին եւ դուրս եկան փեսային դիմավորելու: Նրանցից հինգն իմաստուն էին, հինգը` հիմար: Իմաստուններն իրենց լապտերների համար ձեթ վերցրեցին ամանների մեջ, մինչդեռ հիմարներն այդպես չարեցին: Այստեղձեթը խորհրդանշում է Աստծո օծությունն ու զորությունը: Շարունակության մեջ մենք տեսնում ենք, որ երբ փեսան ուշացավ, բոլորը թմրեցին եւ քնեցին, այդ թվում նաեւ իմաստուն կույսերը, մինչդեռ Աստծո Խոսքը պատվիրում է մեզ չքնել, այլ արթուն լինել եւ հսկում անել: Առակից հասկանում ենք, որ երբ փեսան ուշանում է, ոմանք օծությամբ են քնում, ոմանք` առանց օծության:
Այնուհետեւ կեսգիշերին աղաղակ եղավ. “Ահա, փեսան գալիս է, դուրս եկեք նրան դիմավորելու”: Երբ ես քննում էի այս առակը, ինձ մոտ հարց ծագեց, իսկ ով էր նա, որ գիշերվա կեսին արթուն էր եւ աղաղակում էր: Հասկացա, որ դա արթնության մեջ քայլող եկեղեցին է, որն ամենուր ավետում է Տիրոջ գալուստը: Ես խորապես համոզված եմ, որ այսօր պետք է ավելի, քան երբեւէ լսելի լինի եկեղեցու ձայնը: Նա պետք է աղաղակի մեղքի եւ անօրենության դեմ, պետք է աղաղակի, որ արհեստական վիժեցումը, թմրադեղերը, արբեցողությունը, բաժանությունները եւ սրանց նման բաները չարիք են: Աստված փրկարար օղակը չի տվել որպես զարդ, այլ` որպես մարդկանց փրկելու միջոց: Այսօր եկեղեցու ձայնը այն փրկարար օղակն է, որով Տերը կամենում է հասնել ազգերին:
Երեկ եկեղեցում մեկնարկ տրվեց եռօրյա պատանեկան կոնֆերանսին: Սա հրաշալի հնարավորություն է, որ պատանիները վերապրեն Աստծո ներկայությունը, լցվեն Աստծո Խոսքով, որոշում կայացնեն ”ոչ” ասել մեղքին եւ “այո” ասել Տիրոջ կամքին:
Այսօր հանդիպում ունեցա Գերմանիայից ժամանած հիասքանչ ծառայողի` M107 միսիայի ղեկավար Պետեր Վիխմանի հետ: Նա Աստծուց մարգարեական ուղերձներ էր ստացել. մեկն իմ անձնական կյանքի համար էր, մյուսը` Հայաստանի վերաբերյալ: Հայաստանի մասին ուղերձում ասվում էր, որ սկսվում է մեծ արթնություն, բայց դրան պետք է նախորդի մի բան, որ եկեղեցիները սիրով լցվեն միմյանց հանդեպ:
Շաբաթ եւ կիրակի օրերին անցկացրեցի եկեղեցական ծառայություններ, որոնց ժամանակ քարոզում էի ընկճված օրը չթուլանալու մասին: Փաստն այն է, որ ժամանակ առ ժամանակ բոլորիս կյանքում պատահում են ընկճված օրեր, որոնք կարող են տարբեր պատճառ ունենալ` անձնական, ընտանեկան, ֆինանսական, աշխատանքային, ծառայողական եւ այլն: Սակայն մեզանից է կախված, թե ինչպես մենք կդիմավորենք այդ օրերը` թուլացած եւ պարտվողական տրամադրությամբ, թե ուժեղացած եւ հաղթելու վճռականությամբ: Ես սիրում եմ ասել, որ կյանքը երբեմն նման է անպարկեշտ մատուցողի` մատուցում է այն, ինչ չես պատվիրել: Բայց մենք նեղության օրն իրավունք չունենք հանձնվել, այլ, ընդհակառակը, պետք է ապրելու եւ հաղթելու որոշում կայացնենք: