Այսօր կեսօրին հանդիպում ունեցա Վրաստանի եւ Հայաստանի շուրջ 100 հովիվների հետ: Ես խոսում էի այն մասին, որ հովվական ծառայությունն այն ծառայությունն է, որն ամենաշատն է հարձակումների ենթարկվում: Մենք ապրում ենք մի ժամանակաշրջանում, երբ հովիվների ծառայությունը ձեռք է բերել չափազանց կարեւոր նշանակություն: Նշեցի, որ հովիվներն աշխատում են մարդկանց հետ, ինչի կարիքն այսօր շատ է զգացվում: Իրականությունն այն է, որ մարդիկ դավանում են, որ իրենք քրիստոնյա են, սակայն նրանց միտքը նորոգված չէ, ինչի պատճառով իրենց թույլ են տալիս քրիստոնյային անվայել վարքուբարք:
Այսօր Աստված լավ հովիվների կարիք ունի, եւ այդպիսի հովիվներ իրականում կան, սակայն մարդիկ հաճախ չեն պատկերացնում, թե հովիվ դառնալու ճանապարհին նրանք ինչերով են անցել եւ ինչ գին են վճարել: Երբեմն հավատացյալները տեսնում են հովիվների գրասենյակները, մեքենաները, ծառայությունները եւ ցանկություն են ունենում դառնալ հովիվ` չգիտակցելով, որ դա շատ փշոտ, դժվարին եւ մեծ գին պահանջող ճանապարհ է: Ընդ որում, եթե մեկն առանց կոչում ունենալու ձգտում է հովիվ դառնալ, այդ ծառայությունը նրա համար կարող է շատ տանջալից լինել: Վերջ ի վերջո, Աստված է կանչում եւ օծում մարդուն հովվական ծառայության համար:
Ես ասացի, որ ամենաշատը սիրում եմ կարդալ Աստվածաշնչի այն հատվածները, որոնք վերաբերում են հովիվներին, հատկապես, երբ Աստված հանդիմանում է հովիվներին: Ինչու, որովհետեւ այդ խոսքերի լույսի ներքո կարողանում ես քննել քո ծառայությունը եւ սխալներ գտնելու դեպքում շտկել դրանք; Այդպիսի հայտնի գլուխ է Եզեկիել 35-ը, որտեղ Տերն ասում է, որ հովիվները հոտն արածեցնելու փոխարեն իրենց անձն են արածեցնում, որ տկարներին չեն ուժեղացնում, հիվանդին չեն բժշկում, մոլորվածին ետ չեն բերում, կորածին չեն որոնում, խստությամբ եւ բռնությամբ են տիրում հոտի վրա: Ես հորդորեցի հովիվներին` միշտ իրենց աչքի առջեւ պահել այս խոսքերը եւ ջանք չխնայել իրենց վստահված Աստծո հոտին խնամք տանելու համար:
