Եկեք մի պահ մտածենք, թե որքանով են մեր հովիվների կամ ավագների սրտերը ուրախություն եւ հանգստություն գտնում մեզանով: Շատերին թվում է, թե եկեղեցու ավագները կամ ծառայողները նշանակված են միայն նրա համար, որպեսզի լուծեն իրենց խնդիրները: Բայց հավատացեք, սիրելինե´րս, որ յուրաքանչյուրս ունենք պարտականություն` դառնալու այնպիսի մարդիկ, որոնց արարքները ուրախություն, մխիթարություն եւ հանգստություն կպարգեւեն ոչ միայն սուրբերին, այլեւ Աստծուն:

Ոմանք Աստծուն հիշում են միայն այն ժամանակ, երբ զգում են Նրա օգնության կարիքը: Սակայն մենք պետք է ձգտենք այնպես ապրել եւ գործել, որ Տիրոջ սիրտը ուրախանա մեզանով եւ հանգիստ լինի:

Մեր եկեղեցում կան մարդիկ, որոնց մասին մտածելիս ես` որպես հովիվ, ուրախանում եմ. իմ սիրտը հանգիստ է, որ նրանք հավատարիմ կծառայեն Տիրոջը եւ շատ պտուղ կբերեն: Բայց կան մարդիկ, որոնց համար միշտ անհանգստանում եմ, որ հանկարծ նրանք մեղքի մեջ չընկնեն, Աստծուց չհեռանան, չկորցնեն իրենց ընտանիքը եւ այլն:

Այս վերջին ժամանակներում շատ կարեւոր է, որ մենք ունենանք հանգիստ սիրտ եւ ծառայենք մարդկանց փրկությանը, որովհետեւ այսօր բազմաթիվ մարդիկ փրկության կարիք ունեն:

Սիրելի´ քրիստոնյա, այսօր որոշում կայացրու դառնալ Փիլիմոնի նման, որ սուրբերը հանգիստ գտնեն քեզանով: Դարձի´ր ուրախության եւ մխիթարության մարդ:

Տերը օրհնի քեզ: Ամեն:

Արթուր Սիմոնյան

Կարծում եմ, որ Աստված չի ցանկանում փսխել ոչ ոքի: Ինքներդ գիտեք, որ դա հաճելի բան չէ. ոչ ոք չի ցանկանա փսխել իր կերածը: Սակայն լինում են դեպքեր, երբ կերակուրը հին կամ թունավոր է լինում, եւ դու չես կարողանում մարսել կերածդ:

Պատկերացնում եք` կան մարդիկ, որոնք կարծես թունավոր կերակուր լինեն. Աստված ցանկանում է փսխել նրանց: Խոսքը վերաբերում է ոչ թե աշխարհիկ մարդկանց, այլ գոլ քրիստոնյաներին: Գրված է. ”…որովհետեւ գաղջ ես, եւ ոչ տաք եւ ոչ ցուրտ, քեզ պիտի փսխեմ Իմ բերանից”:

Աշխարհիկ մարդիկ սառն են, որովհետեւ ընդհանրապես չեն հավատում Աստծուն, բայց այն քրիստոնյաները, ովքեր, ճանաչելով Տիրոջը, շարունակում են ապրել մեղքերի մեջ, դառնում են գոլ: Մեղքը կարծես սառույց լինի, որը հանգցնում է նրանց սրտերում Աստծո սիրո կրակը եւ գոլացնում նրանց քրիստոնեական կյանքը:

Սիրելինե´րս, մենք պետք է հրաժարվենք գոլ կյանքից: Եկեք ականջ դնենք Աստծո Խոսքին եւ փոխենք մեր կյանքը. դառնանք տաք քրիստոնյաներ: Եթե դու ճանաչում ես Տիրոջը եւ զգացել ես Նրա ներկայությունը, այլեւս չես կարող լինել սառը:

Եկեք սթափվենք, պարզապես թափ տանք մեր վրայից ամեն տեսակի մեղքերը եւ ապրենք տաք քրիստոնեական կյանքով:

Տերը օրհնի ձեզ: Ամեն

Հիսուս Քրիստոսն այս խոսքերով մեծ ու հզոր հայտնություն տվեց Իր աշակերտներին: Հաճախ մտածում ենք, որ արթուն մնալը եւ աղոթք անելը ուղղակի լավ է մեզ համար, բայց դա պետք է անենք, որպեսզի փորձության մեջ չընկնենք: Յուրաքանչյուր ոք կարող է ընկնել մեծ փորձության մեջ, եթե չաղոթի Տիրոջը:

Արթնությունն ու աղոթքը քայլում են կողք կողքի: Անհնար է ունենալ աղոթքի կյանք առանց արթնության, և հակառակը: Արթնությունը բերում է աղոթքի, աղոթքը` արթնության… 

Մարմինը պայքարում է հոգու դեմ, հոգին` մարմնի: Հոգին հոժար է Աստծո Խոսքը կարդալու կամ աղոթելու, բայց մարմինը տկար է: Աշակերտները չկարողացան աղոթքի մեջ մնալ: Հնարավոր չէ Քրիստոսի կողքին կանգնել եւ աղոթք անել, եթե արթուն չլինենք: Գիտեք որն էր պատճառը, որ աշակերտները հոգնեցին եւ քնեցին: Պատճառը մարմնի տկարությունն էր:

Այսօր մարմնի նույն տկարությունը առկա է նաև մեր կյանքերում: Ամեն ժամանակ, երբ ուզում ենք եկեղեցի գնալ, աղոթել կամ կարդալ, ինչ-որ բան անել հոգեւոր դաշտում Տիրոջ և մարդկանց համար` մարմնի տկարությունը գլուխ է բարձրացնում: Սակայն հենց հերթը հասնում է հեռուստացույցին կամ համակարգչի առջև ժամերով նստելուն` մարմինն ընդհանարապես լռում է: Մարմինը միշտ գլուխ է բարձրացնում հոգու դեմ:

Ուրեմն ջանք արեք, որ հոգին լռեցնի մարմնի տկարությանը` կատարելով Տիրոջ գործերը: Մնացեք Տիրոջ հետ: Ամեն:

Պողոս առաքյալը հրաշալի խոսքեր է գրում հավատացյալներին: Ես խորհուրդ կտամ, որ կարդաք նաեւ այս համարների շարունակությունը: Ուղերձը վերաբերում էր Փիլիպեցիս եկեղեցուն. նրանք պետք է լցնեին Պողոսի ուրախությունը:

Շատ անգամ առաջնորդը ցանկանում է տեսնել արդյունք, որպեսզի իր սիրտը լցվի  ուրախությամբ: Եվ Պողոս առաքյալն ուզում էր ոչ թե ֆինանսներ կամ նյութական ինչ-որ պարգեւ, այլ փափագում էր տեսնել միաբանություն, որպեսզի Տիրոջ գործը առաջ գնար: 

Եկեղեցու շինության մեջ ամեն մեկս մեծ դեր ունենք, եւ այդ դերը կատարելու համար հարկավոր է ձեռք բերել բնավորության այնպիսի գծեր, որոնց մասին կարդում ենք այսօրվա խոսքում` սեր եւ սփոփություն, գթածություն եւ ողորմություն: Մենք պետք է ունենանք նույն միտքը եւ խորհեք նույն բանը: Իհարկե, սա չի վերաբերում ամբոխային մտածելակերպին: Ամեն մարդ ունի իր մտածելակերպը, բայց եկեղեցում անհրաժեշտ է համախմբվել Տիրոջ գաղափարների եւ տեսիլքի շուրջ, ունենալ Հոգու հաղորդություն: Սա խոսում է միաբանության մասին:

Սիրելինե´րս, եկե´ք միաբան լինենք մտքով եւ հոգով: Մեր տեսիլքն է` սիրել եւ ծառայել Քրիստոսին եւ միմյանց: Ցանկացած պահի, երբ դու ինչ-որ բան ես անում, հիշի´ր, որ Քրիստոսի մարմնի անդամն ես: Պահպանի´ր միաբանությունը Քրիստոսի մարմնում: Ամեն:

Սա մի ընթացք էր, երբ փորձվեցին մեր սրտերը, հավատքը, հավատարմությունը, եւ մենք ավելի կոփվեցինք ու ամրացանք: Նեղություններն ու դժվարությունները մեզ դարձրեցին ավելի միաբան, առաջնորդեցին աղոթքների եւ ծոմապահության մեջ, որ ավելի փնտրենք Տիրոջ երեսն ու Նրա իմաստությունը: Այդ ամենի մեջ Տերը մեզ հետ էր, Նա մեզ օգնում եւ մխիթարում էր: Աստված հավատարիմ է, Նա երբեք Իր ժողովրդին Իր երեսից չի ձգում:

Առջեւում 2012 թվականն է: Այն հոգեւոր զարթոնքի եւ նորոգության տարի է լինելու շատերիս համար: Եթե մեր ձեռքերը զորացնենք, ապա այս տարի պատրաստ կլինի մեր շենքը, եւ մենք կսկսենք շուրջօրյա փառաբանություն եւ աղոթք: Տիրոջից մի խոսք վառվում է իմ սրտում, որով ցանկանում եմ կիսվել քեզ հետ: Եզեկիել 47:9-ում ասվում է.

“Եվ պիտի լինի, որ ամեն կենդանի շունչ, որ շարժվում է այն ամեն տեղերում, ուր որ այն կրկնակի գետը գնում է, պիտի ապրի, եւ ձուկը խիստ շատ պիտի լինի, որովհետեւ այս ջրերն այնտեղ պիտի գնան, եւ նրանք պիտի բժշկվեն, եւ ամենքը պիտի կենդանան, ուր որ գետը գնա”:

Այս տարի մենք պետք է ձգտենք մտնել Տիրոջ գետի բժշկող եւ կենդանացնող ջրերի մեջ: Հավատացած եմ, որ շատերը պիտի ստանան ֆիզիկական, բայց որ ամենակարեւորն է` ներքին վերքերի բժշկություն: Իսկ նրանց, ովքեր կորցրել են կյանքը իրենց ներսում եւ հոգեպես թուլացել են, Տիրոջ կենդանության ջրերը պիտի նորից ապրեցնեն:

Այնպես որ, առջեւում հոգեւոր վերականգնման ժամանակ է սպասվում նրանց համար, ովքեր աղոթքով եւ խոսքով կփնտրեն Տիրոջ երեսը: Նրանք կունենան Հոգու լեցունություն եւ հայտնությունների առատություն, իսկ մարմնավոր ու շնչավոր երևույթներն իրենց տեղը կզիջեն հոգեւորին:

Սիրելի’ս, ետեւում թողնելով անցնող տարվա հիասթափություններն ու նեղությունները` շարժվենք դեպի Տիրոջ կենդանության գետը, նորոգենք մեր սերը, միաբանությունը եւ փոխհարաբերություններն Աստծո և մարդկանց հետ:

Ի սրտե շնորհավորում եմ Սուրբ Ծննդյան եւ Նոր տարվա տոների առթիվ եւ մաղթում, որ 2012 թվականը լինի այնպիսի տարի, երբ մարդիկ, տեսնելով մեր բարի վարքը, մեր գործերը, միմյանց հանդեպ ունեցած մեր սերը, փառավորեն երկնային Հորը:

Թող Աստծո սերը, Քրիստոսի շնորհքը եւ Սուրբ Հոգու հաղորդությունը միշտ քեզ հետ լինեն: Ամեն:

Արթուր և Լուսինե Սիմոնյաններ

Պատասխան - Կարծում եմ, որ դա կախված է ձեր հավատքից: Շատ մարդիկ, իրենց մարմինները տանջելով, հույս ունեն հասնել փրկության, սակայն Աստծո Խոսքն ասում է. “Ով որ հավատաց եւ մկրտվեց, կփրկվի” (Մարկ. 16.16): Հռոմեացիներին ուղղված թղթում գրված է. “Որովհետեւ եթե բերանովդ Հիսուսին Տեր դավանես եւ սրտումդ հավատաս, թե Աստված հարություն տվեց Նրան մեռելներից, կապրես” (Հռոմ. 10.9):

Դուք պարզապես պետք է հավատաք Աստծո Խոսքին: Հավատալ նշանակում է վստահել: Եթե Տերն ասում է` կփրկվես, կապրես, ուրեմն այդպես էլ կլինի: Հիսուսն Իր կողքին խաչված ավազակին ասաց. “Դու այսօր Ինձ հետ դրախտում կլինես” (Ղուկ. 23.43): Ավազակը չասաց. “Տե՛ր, ինչպե՞ս հավատամ, որ դրախտում կլինեմ”: Նա պարզապես հավատաց:

Հավատքը գալիս է լսելուց, իսկ լսելը` Աստծո Խոսքից: Հաճախիր եկեղեցի, լսիր Աստծո Խոսքը, շփվիր հավատացյալների հետ, որպեսզի քո հավատքն ավելանա: Եթե Քրիստոսին ընդունել ես քո սրտում` որպես Տեր և որոշել ես քո ամբողջ կյանքում հետեւել Նրան, ապրել սուրբ կյանքով, իմացիր, որ ունես փրկություն: Նույնիսկ եթե ընկնում ես մեղքի մեջ, ապաշխարիր, խնդրիր, որ Քրիստոսի արյունը մաքրի քեզ, եւ այլեւս մի մեղանչիր:

Մի անգամ Հիսուսի մոտ բերեցին շնության մեջ բռնված մի կնոջ: Օրենքի համաձայն` նրան պետք է քարկոծեին, բայց Հիսուսը ներեց նրան եւ ասաց. “…գնա եւ այսուհետեւ մեղք մի գործիր” (Հովհ. 8.11):

Հավատա՛ եւ ապրի՛ր Քրիստոսի հետ, մեղք մի՛ գործիր, ու կժառանգես հավիտենական կյանքը:

Պատասխան - Իմ կարծիքով` “հոգևոր թուլություն” հասկացություն իրականում գոյություն չունի, քանի որ Սուրբ Հոգին ապրում է մեր մեջ, և Նրա զորությունը մեր մեջ է. Նա եկել է, որպեսզի զորացնի մեր հոգին: Մեր թուլության պատճառը մարմնավոր է: Քրիստոսը Գեթսեմանյան պարտեզում Իր աշակերտներին ասաց. “Հոգին հոժար է, բայց մարմինը` տկար”: Աշակերտներն ունեին հոգու հոժարություն, բայց նրանց մարմինները տկար էին: Հավատացած եմ, որ մեզանից յուրաքանչյուրի հոգին հոժար է աղոթել, կարդալ Աստծո Խոսքը, բարի գործեր անել, սակայն շատ դեպքերում մարմինը թույլ չի տալիս, որովհետև տկար է:

Աստված պատվիրեց մարդուն յոթերորդ օրը հանգստանալ: Եթե Դուք չեք պահում այդ պատվիրանը և թույլ չեք տալիս, որ Ձեր մարմինը հանգստանա, ժամանակ առ ժամանակ տկարություն կզգաք: Դուք կցանկանաք աղոթել, Աստվածաշունչ կարդալ, սակայն կհանդիպեք մարմնի տկարությանը:

Թույլ տվեք մի օրինակ բերել իմ կյանքից: Կար ժամանակ, երբ առավոտից երեկո աշխատում էի Տիրոջ համար:  Գիտեի, որ ինձ համար շատ կարևոր է առանձնանալ իմ սենյակում և մեկ, երկու, երեք ժամ աղոթքի մեջ լինել, հանդիպել Տիրոջը, սակայն աշխատանքն այնքան շատ էր, որ չէի հասցնում: Երբ գալիս էի տուն և սկսում աղոթել, կարճ ժամանակ անց մարմնի տկարությունն ինձ տանում էր դեպի անկողինը: Այդ ժամանակ որոշեցի մեկ-երկու օր հանգստանալ, որից հետո զգացի, որ ուժս վերականգնվել է:

Եթե տկարություն եք զգում և չեք կարողանում հոգևոր գործեր կատարել, ապա խորհուրդ կտամ հոգալ Ձեր հանգստի մասին, զորացնել Ձեր մարմինը: Չէ որ Դուք Աստծո տաճարն եք, և Քրիստոսը բնակվում է Ձեր մեջ (տես Ա Կորնթ. 3.16):

Սակայն մեկ այլ ծայրահեղություն էլ կա, երբ մարմինն ամբողջ օրը հանգստանում է և չի ցանկանում ոչինչ անել: Այստեղ մենք գործ ունենք ոչ թե մարմնի տկարության, այլ մարմնավոր մարդու հետ: Հոգևոր մարդուց մարմնավոր դառնալը շատ հեշտ է: Ինչպես կարող ենք տարբերել, թե որն է մեր տկարության պատճառը` հոգնածությունը, թե մարմնավոր ապրելակերպը: Եթե տկարանում ես աղոթել, կարդալ, նույնիսկ հաց ուտել կամ տնից դուրս գալ, սա ոչ այլ ինչ է, եթե ոչ հոգնածություն: Իսկ եթե չես ուզում աղոթել, կարդալ, ծառայել, բայց  մեծ հաճույքով պատրաստ ես զբաղվել այլ գործերով,  գնալ զբոսանքի, սրճարան, ռեստորան, բոուլինգ խաղալու և այլն, սա արդեն այլ խնդիր է: Դու պետք է լսես հոգուդ ձայնը, սանձես մարմինդ և պարտադրես, որ ծառայի քեզ:

Դավիթ թագավորը սաղմոսներից մեկում ասում է. “Ինչու ես տրտմում, ով իմ անձ, և շփոթված ես ինձանում: Աստծուն հուսա, որովհետեւ էլ կգոհանամ Նրանից, որ իմ երեսի փրկությունն է” (Սաղմ. 42.5): Ինչպես Դավիթն էր ստիպում, որ իր անձը գոհանա և ծառայի Տիրոջը, այնպես էլ մենք պետք է վարվենք:

Գնացե’ք հոգու հետևից, որովհետև հոգին է ժառանգելու Երկնքի արքայությունը: Մարմինը Երկնքի արքայությունը չի ժառանգելու. նա այստեղ է ուզում վայելել իր կյանքը:

Քրիստոսը մեզ համար հրաշալի օրինակ է. Նա ապրեց այս աշխարհում, սակայն չգործեց մարմնի գործերը: Այդպես էլ Դուք վարվեք և տկարություն չեք զգա:

Եթե պատրույգը նավթի մեջ թաթախված չլինի, ապա կայրվի եւ կվերջանա. հարց` իսկ մենք թաթախված ենք Աստծո Խոսքի օծության մեջ: Եթե Տիրոջ Խոսքը մեր մեջ չլինի եւ աղոթքի կյանք չունենանք, ապա պատրույգի պես արագ կվառվենք եւ կմարենք:

Մատթ. 5.14-16 – շատ քրիստոնյա երիտասարդներ հասարակության մեջ թագցնում են իրենց լույսը: Լույսը նրա համար չէ, որ այն թագցնես: Եթե լույսդ թագցնես, ապա այն ոչ մի բանի պիտանի չի լինի:

Մի ամաչիր այն լույսից, որ ունես: Թույլ տուր, որ այն լուսավորի ուրիշներին:

Տիրոջ տան մեջ բնակվողներին Աստված լույս է տալիս, ուստի մի ասա` եկեղեցի չեմ գնա, միայն տանը կպաշտեմ Աստծուն: Այդ դեպքում լույսի պաշարդ գուցե մի որոշ ժամանակ քեզ կպահպանի, բայց շուտով կկորցնես այն:

Եթե մտածում ես, որ քո լույսը քո գեղեցկությունը կամ շարմն է, ապա սխալվում ես, որովհետեւ կանցնի ժամանակ եւ գեղեցկությունդ կխամրի, շարմդ կգնա, իսկ ինչ կմնա դրանից բացի: Գեղեցկությունը մնայուն չէ, բայց բարոյականության, սրբության, ներքին գեղեցկության լույսը վերջ չունի: Դա հենց այն լույսն է, որը Տերը տալիս է մարդուն:

Այն լույսը, որ Աստծուն փառք չի բերում, ճշմարիտ լույս չէ: Մեր լույսը պետք է փառավորի ոչ թե մեզ, այլ Աստծուն: Տերն ասում է` Ինձ փառավորողներին Ես կփառավորեմ:

Եփես. 5.14 – Զարթնիր քնից, հարություն առ մեռած գործերից, եւ Տերը լույս կտա քեզ:

Չգիտես ինչու երիտասարդներն ավելի ձգտում են մեղքի աշխարհին, որ ինչ-որ բան փորձեն, որ իբրեւ թե կյանք վայելեն: Եթե մտածում եք, որ մեղքը փակուղի չէ, ապա սխալվում եք: Եթե մեղքի ճանապարհն եք ընտրել, ապա դրա վատ հետեւանքները կտեսնեք ձեր կյանքում եթե ոչ այսօր, ապա 10 տարի հետո հաստատ:

Բոլորը չէ, որ եկեղեցի են հաճախում աղոթելու, Աստծուն պաշտելու, Նրա Խոսքով լցվելու համար: Պատահում է, որ տղան եկեղեցի է գալիս ինչ-որ աղջկա համար, իսկ աղջիկը` ինչ-որ տղայի համար: Այս երիտասարդները սկզբում կրակով վառվում են, բայց շուտով կրակը մարում է, որովհետեւ նրանք այդպես էլ Տիրոջ յուղով չեն օծվում: Սա ճիշտ դրդապատճառ չէ եկեղեցի այցելելու համար, թեեւ եղել են դեպքեր, երբ այդ երիտասարդներն ի վերջո վերապրել են Տիրոջ հպումը եւ հաստատվել Աստծո մեջ:

Նա, ով յուղով օծված է, կվառվի, բայց երբեք չի այրվի-վերջանա: Իսկ Աստված Իր օծությունը տալիս է նրանց, ովքեր պատրաստ են հարգել եւ առաջնորդվել Տիրոջ Խոսքով:

Եսայի 60.1 – Ազգերը լույս են փնտրում: Եթե ուզում ես մարդկանց դեպի քեզ գրավել մարմնի գործերով, ապա հերթ կանգնիր, այդպիսի մարդիկ շատ են, մեծ մրցակցություն կա: Բայց ձգտիր լինել այն մարդկանցից, ովքեր բարոյականության եւ սրբության ճշմարիտ լույսով ցանկանում են մարդկանց բերել դեպի Աստծուն:

Երբ անտառում կորած ես ու մի լույս ես տեսնում, դա մեծ մխիթարություն է: Եթե դու քո լույսով լուսավորես, ապա շատ երիտասարդներ, ովքեր կորել են այս աշխարհի խավարի մեջ, կգան դեպի քո լույսը: